ඒ කඳූල වුණත් නෙතු අගට ඇවිත්

යළි ඔබේ පයට පෑගෙනවා නම්

එක මලක් තනන්නට රුවට රුවින්

ගහ වැල දුක් ගින්දර විඳීන තරම්

ඒ පිපෙන මලක් කළු දෙබරු ඇවිත්

විෂ තුඩින් පෙළා රිදවනවා නම්

දස මසට වඩා පුරනා පෙරුමන්

ලොව හදන වඩන මව්වරුනි උතුම්

මට කියාදෙන්න ලොව ඇතිද ඉතින්

වෙන අරුතක් මේ ජීවිතය තරම්......

වැස්ස නුඹ වගේ සිත් මලට ඇදවැටේ

මලේ පාට නොසේදීම පුදුමයක් තමයි

සිත හැඳිනුවෙත් ඔබයි

පසු පසම එළව එළවාවිත් සැනසුවෙත් නුඹයි

නුඹ මගේ සිත අරන් ගියා පුදුමයක් නොවෙයි

සිත තනිකලෙත් නුඹයි

මගෙ සිතේ සියුම් තැන් සොය සොය රිදවුවෙත් නුඹයි

ඒත් නුඹෙන් සිත නොමිදේ පුදුමයක් තමයි

මට පෙන්නලා ආලේ හැටි

නුඹ දුන්නු දුක හොඳටම ඇති

ඉඳුවර නුවන් දෑලේ වැටී පෑහී

බැහැරී වෙලී උන්මාද වූයේ මා

වෙනකෙකු දිහා බැලුමට යලිත්

මට නෙත් නැතැයි කෙඳිරුවේ කවුරුන්දෝ

පුළුලුරුතලා වීණා බඳින් දැවටී

රතැඟිලි බැඳී නින්නාදයේ අනුරා

හද ස්‌වර පවා කම්පිත වෙවී

මට මා පවා නැති කලේ කවුරුන්දෝ